Wszystkie prognozy przed sezonem były jasne. Wzmocniony Stelmet Falubaz Zielona Góra to czarny koń nadchodzącej PGE Ekstraligi, drużyna, która ma straszyć gigantów z Torunia, Wrocławia czy Lublina. Gezet Stal Gorzów, po słabszym poprzednim sezonie, miała zaś walczyć o utrzymanie, a optymistyczny scenariusz zakładał uniknięcie stresu związanego z barażami. Te teorie rozwiał jeden, pozornie nieważny mecz kontrolny. W niedzielę 23 marca 2026 roku na stadionie w Zielonej Górze Stal nie tylko wygrała, ale zrobiła to w stylu, który każe na nowo spojrzeć na układ sił w lidze. Zwycięstwo gości to nie tylko wygrana, to wyraźny sygnał.
Falubaz przystępował do tego sparingu z zupełnie innym bagażem doświadczeń. Dla zielonogórzan była to już trzecia kontrolna potyczka, po wcześniejszym dwukrotnym pokonaniu aktualnych mistrzów Polski – Apatora Toruń. Gorzowianie natomiast dopiero rozkręcali sezon, stawiając pierwsze kroki na żużlowym torze. Mimo to właśnie oni dyktowali warunki od pierwszej minuty.
Bezkompromisowy początek i rosnąca dominacja
Spotkanie zaczęło się idealnie dla gości. W pierwszym biegu Jack Holder, kapitan i filar Stali, nie pozostawił złudzeń, wygrywając i od razu wyprowadzając zespół na prowadzenie. To był zaledwie wstęp do tego, co miało nadejść. Gorzowianie punktowali równomiernie, a ich przewaga rosła z biegu na bieg. Kluczowa okazała się druga połowa zawodów, w której Stal po prostu odjechała rywalom.
Widoczne były problemy z koncentracją i sprzętem po stronie gospodarzy. Falubaz, zamiast prezentować siłę potencjalnego czarnego konia, walczył z własnymi słabościami. Defekty dotknęły m.in. Michała Curzytka czy Mitchella McDiarmida, co tylko pogłębiało frustrację i dezorientację w ich szeregach. Na tym tle Stal prezentowała się niezwykle stabilnie i konsekwentnie.
Gorzowskie atuty: od liderów po młodzież
Analizując skład Gorzowa, eksperci często wskazywali na duet Jack Holder – Anders Thomsen jako pewny punkt. I rzeczywiście, obaj liderzy stanowili solidną podstawę. Prawdziwą siłą tego zespołu okazała się jednak głębia składu i formacja młodzieżowa.
Niezwykle pozytywne wrażenie zrobili Mathias Pollestad oraz Adam Bednar. Norweg punktował w każdym swoim starcie, dowożąc do mety cenne punkty. Bednar zaś zaliczył popis w 13. biegu, którego ranga była ogromna. Gdy gospodarze wysłali do boju swoją superparę – Leona Madsena i Andrzeja Lebiediewa – trenerzy Stali zaskoczyli wszystkich, wycofując Andersa Thomsena. Na tor wyjechał właśnie Bednar i wygrał, rozdzielając duet Grand Prix Zielonej Góry. To był moment symboliczny, pokazujący wiarę sztabu w młodych zawodników i ich wielki potencjał.
Równie ważny był wkład pozostałych. Oskar Paluch i Hubert Jabłoński świetnie dopełniali siódemkę, a Paweł Przedpełski zapewniał stabilność w środku stawki. To drużyna, która nie opiera się wyłącznie na dwóch czy trzech zawodnikach, ale ma do dyspozycji szeroką, punktującą kadrę. Taka wyrównana forma jest w lidze na wagę złota.
Zielonogórskie rozczarowanie i znaki zapytania
Po drugiej stronie, mimo wysokich notowań przed sezonem, pojawiło się więcej pytań niż odpowiedzi. Najlepiej w zielonogórskich barwach zaprezentował się… były zawodnik Stali, Andrzej Lebiediew, który rok temu startował dla Gorzowa. Dobrze spisał się też Leon Madsen, co jest dobrą wiadomością, biorąc pod uwagę jego słabe wejście w poprzedni sezon.
Niepokój muszą jednak budzić występy pozostałych. Dominik Kubera, pozyskany z Motoru Lublin, zdobył punkty, ale nie był to dominujący występ. Najbardziej niepokojąco wyglądała forma młodzieżowców. Damian Ratajczak zakończył zawody z niewielkim dorobkiem, a Oskar Hurysz wrócił do parku maszyn z zerem na koncie. W sparingu takie słabości można jeszcze tłumaczyć testowaniem ustawień, ale w lidze podobne luki będą natychmiast i bezlitośnie karane.
Problemem były też wspomniane kłopoty techniczne. W sportach motorowych awarie są wpisane w ryzyko, jednak ich nagromadzenie w jednym meczu psuje rytm drużyny i podcina skrzydła zawodnikom, którzy tracą pewność siebie. Falubaz ma jeszcze czas, by uporządkować te kwestie, ale niedzielny wieczór na pewno nie był tym, czego oczekiwano po czarnym koniu ligi.
Co ten wynik mówi o Stali Gorzów?
Przede wszystkim potwierdza, że gorzowianie mają w zanadrzu ogromny, niewykorzystany dotąd potencjał. Mają sprawdzonych, światowej klasy liderów w osobach Holdera i Thomsena. Mają głodnych sukcesu, utalentowanych młodych żużlowców, którzy są gotowi wskoczyć na wyższy poziom. I mają zgrany zespół, który – jak pokazał sparing – potrafi się zmobilizować i zaskoczyć.
To mecz, który powinien dać Stali ogromną dawkę pewności siebie. Pokazali, że mogą nawiązać równorzędną walkę z zespołem uznawanym za faworyta. Nie była to wygrana szczęśliwa czy wynikająca wyłącznie z chwilowej słabości rywala. To była zwycięska jazda od początku do końca, oparta na dobrych startach, lepszym przygotowaniu motocykli i woli walki każdego zawodnika.
Dla ligowych rywali to wyraźny sygnał ostrzegawczy. Gezet Stal Gorzów nie zamierza w tym sezonie walczyć jedynie o przetrwanie. Ten zespół ma ambicje, by mierzyć znacznie wyżej, i dysponuje ku temu odpowiednim materiałem ludzkim.
Perspektywy przed startem sezonu
Oczywiście należy zachować zdrowy rozsądek. To był tylko sparing, pierwszy w wykonaniu Stali. Wyniki meczów kontrolnych zawsze trzeba traktować z pewnym dystansem. Nie zmienia to jednak faktu, że pewne elementy widać gołym okiem. Stabilność, głębia składu i dobra forma młodzieży to atuty, które w Gorzowie wyglądają imponująco.
Dla Falubazu to z kolei dzwonek alarmowy. Mają czas do oficjalnego startu rozgrywek, by wyeliminować słabe ogniwa, uporządkować sprawy techniczne i znaleźć optymalny rytm. Potencjał w tym zespole na pewno drzemie, o czym świadczą wcześniejsze zwycięstwa z Toruniem. Kluczowe będzie wyciągnięcie z tej lekcji właściwych wniosków.
Podsumowanie
Niedzielny wieczór w Zielonej Górze przyniósł jedną z większych sparingowych sensacji tego okresu przygotowawczego. Gezet Stal Gorzów, skazywana na trudny sezon, pojechała do rywala z wyższej półki i odniosła wyraźne zwycięstwo. Pokazali żużel w najlepszym wydaniu: nieprzewidywalny, emocjonujący i weryfikujący przedsezonowe założenia. Papierowe układy i eksperckie prognozy legły w gruzach na zielonogórskim torze.
Ten wynik idzie w świat i każe na nowo ocenić siłę gorzowskiej drużyny. Mają liderów, mają młodzież, mają głębię składu. Jeśli uda im się utrzymać tę formę i determinację, mogą być największym pozytywnym zaskoczeniem nadchodzącego sezonu PGE Ekstraligi. A dla Falubazu to jasna informacja, że droga do elity będzie wymagała jeszcze dużo pracy. Sezon żużlowy 2026 zapowiada się niezwykle ciekawie.
Dodaj komentarz