W piątek, 27 marca 2026 roku, na torze Motoarena w Toruniu odbył się niezwykły i wzruszający wieczór. Adrian Miedziński, jeden z najbardziej lubianych i zasłużonych żużlowców swojego pokolenia, oficjalnie pożegnał się z czynnym uprawianiem sportu. Punktualnie o godzinie 18:00 rozpoczął się towarzyski mecz derbowy pomiędzy KS Toruń a Polonią Bydgoszcz – klubami, które były najważniejszymi przystankami w jego długiej karierze.
– PESEL jest, jaki jest – powiedział wcześniej Miedziński w rozmowie, podkreślając świadomość upływającego czasu i momentu, w którym każdy sportowiec musi podjąć jedną z najtrudniejszych decyzji. Te proste słowa, powtarzane także przez innych doświadczonych zawodników, jak Tomasz Gapiński czy Grzegorz Tkaczyk, stały się gorzkim mottem pokolenia żużlowców, które musi mierzyć się z wyzwaniami regeneracji i nieubłaganym upływem lat.
Ostatni raz przed publicznością
Mecz miał charakter wyjątkowego pożegnania. Sam Miedziński nie wystartował w zawodach, ponieważ jego licencja wygasła po roku od zawieszenia aktywności. Zamiast tego, ku uciesze zgromadzonych kibiców, wyjechał na tor sam, by po raz ostatni publicznie zaprezentować swoją charakterystyczną sylwetkę na motocyklu żużlowym.
– Pokażę się kibicom, ale nie wystartuję w zawodach. Po prostu pojadę sam. Jeśli przez rok nie startuje się w zawodach, licencja traci ważność. Musiałbym ją odnowić, a to nie jest mój cel – tłumaczył przed spotkaniem. – Chciałbym, żeby kibice ostatni raz zobaczyli, jak publicznie jadę na motocyklu, żeby po raz ostatni zobaczyli moją sylwetkę… Będzie to pamiątka dla tych, którzy przyjdą.
Wychowanek Apatora Toruń podkreślał, że sama jazda po torze po dwuletniej przerwie sprawiła mu ogromną przyjemność i na nowo zapaliła w jego oczach znaną kibicom iskierkę. Jednak świadomość była nieubłagana. – Iskierka w oku się zapala, ale PESEL jest, jaki jest i trzeba wiedzieć, kiedy powiedzieć „koniec”. Ta chwila nastała – mówił ze spokojem i refleksją.
Kariera z dwoma klubami w tle
Pomysł na pożegnanie w formie derbów Toruń–Bydgoszcz nie był przypadkowy. Adrian Miedziński związał swoją karierę właśnie z tymi dwoma miastami. W Toruniu, swoim macierzystym klubie, jeździł nieprzerwanie w latach 2002–2017, a później wrócił jeszcze na sezony 2020–2021. Z kolei w barwach Polonii Bydgoszcz startował w 2022 roku. W międzyczasie miał również epizody we Włókniarzu Częstochowa (2018–2019), Unii Leszno (2023) i jako gość w ROW-ie Rybnik (2020).
– W derbach debiutowałem w 2002 roku w Toruniu. W toku rozmów doszliśmy do wniosku, że fajnie będzie coś takiego zorganizować. Dziękuję klubom – wspominał Miedziński. – Mam nadzieję, że derby powrócą. Polonia trzeci raz będzie pukała do PGE Ekstraligi. W końcu powinno się to udać. Chciałbym, aby to spotkanie było przedsmakiem derbów, które wrócą w 2027 roku.
Jego kariera to także sukcesy w reprezentacji Polski. Dwukrotnie sięgał po Drużynowy Puchar Świata, a na koncie ma również wygraną rundę Indywidualnych Mistrzostw Świata (Grand Prix) – 5 października 2013 roku, również na torze Motoarena. To właśnie tam, gdzie odniósł największy indywidualny sukces, postanowił symboliczną klamrą zamknąć swoją drogę żużlowca.
Kontuzja, która przesądziła o końcu
Decyzja o zakończeniu kariery zapadła 21 listopada 2024 roku, ale oficjalne pożegnanie przesunęło się w czasie. Bezpośrednim powodem była kontuzja, która pokrzyżowała plany i uniemożliwiła inne, planowane wcześniej zakończenie.
– Powodem zakończenia kariery była kontuzja. Koniec nieplanowany. Przyznam, że życzyłbym sobie innego finału, ale widocznie tak miało być – przyznał Miedziński. – Na szczęście mój organizm był na tyle mocny, że treningi, żywienie i wszystko, co wiąże się z uprawianiem sportu, pomogły w powrocie do formy.
Jego słowa rezonują z niedawnymi wypowiedziami innych doświadczonych zawodników. Tomasz Gapiński po ciężkim upadku w Gnieźnie przyznawał, że myślał o wieku i trudnościach z regeneracją. Podobnie Grzegorz Tkaczyk otwarcie mówił: „Chciałbym pozostać w jednym kawałku, bo PESEL jest, jaki jest i na pewno będzie mi coraz trudniej z regeneracją”. To pokoleniowe doświadczenie bólu, długiej rehabilitacji i świadomości, że ciało nie wybacza już tak szybko, jak za młodych lat.
Przemówienie z serca i podziękowania
Kluczowym, najbardziej wzruszającym momentem wieczoru było przemówienie Adriana Miedzińskiego. – Najbardziej wartościowe będzie przemówienie z serca. Wiem, co czułem, co przeżyłem i co mam powiedzieć – zapowiadał.
Dziękował kibicom za wsparcie przez całą, trwającą ponad dwie dekady karierę. Dziękował klubom z Torunia i Bydgoszczy za umożliwienie zorganizowania tego wyjątkowego pożegnania. – Nikt nie stwarzał problemów. Po prostu – dziękuję – podkreślał.
Miedziński zaznaczył też, że żużel na zawsze pozostanie częścią jego życia. – Cieszę się też z tego, że po dwóch latach mogłem wsiąść na motocykl i cieszyć się jazdą jak dziecko. Robiłem to przez całe życie. Każdy sportowiec ma wiele urazów czy kontuzji, a ta moja radość pokazuje, że żużel nadal jest w moim sercu.
Co dalej po żużlu?
Wielu fanów zastanawia się, jak potoczą się losy Miedzińskiego po zakończeniu kariery. Jest on już znany jako ekspert Canal+, posiada także uprawnienia instruktora sportu. Nie wyklucza dalszej pracy w środowisku żużlowym, ale stawia konkretne warunki.
– W żużlu na pewno czuję się dobrze, tutaj się wychowałem i zawsze będzie on częścią mojego życia. Mam zrobione papiery instruktora, jest także Canal+. Życie samo się układa – mówił. – Jeżeli jednak mam coś robić, to musi mi się to podobać. Muszę widzieć sens, koncepcję i cel. Wtedy podejmę się takiej roli.
Wspomniał też o doraźnej pomocy, jakiej udzielał młodym zawodnikom w Toruniu i Bydgoszczy, co sprawiało mu przyjemność. Jego decyzja o zakończeniu kariery zbiegła się w czasie z podobnym krokiem Krzysztofa Kasprzaka, który dziś pełni rolę dyrektora sportowego w Stali Rzeszów. Czy Miedziński pójdzie podobną ścieżką? Czas pokaże.
Podsumowanie kariery i wieczoru
Piątkowy wieczór na Motoarenie był czymś znacznie więcej niż towarzyskim sparingiem. Był pełnym emocji, eleganckim pożegnaniem zawodnika, który przez lata był wizytówką polskiego żużla – człowieka znanego z waleczności na torze i klasy poza nim.
Adrian Miedziński odjechał w żużlowy zachód słońca z godnością, otoczony aplauzem tych, dla których przez lata startował. Jego słowa „PESEL jest, jaki jest” to nie tylko wyraz rezygnacji, ale przede wszystkim dojrzałej akceptacji nieuchronnego cyklu życia sportowca. To mądrość, którą zdobywa się po latach walki, triumfów, kontuzji i powrotów.
Zostawia po sobie nie tylko statystyki i pamięć o wygranych biegach, ale także wzór dla młodszych zawodników i niezatarte wspomnienia w sercach kibiców. Jego ostatni, samotny przejazd pod taśmę na torze Motoarena na zawsze zapisze się jako piękny i wzruszający finał pewnej epoki.