Autor: marcin

Żużel. Tylko jeden klub PGE Ekstraligi nie zadzwonił do Pawlickiego

Transfery w żużlu potrafią zaskakiwać, a czasem przybierają nieoczekiwany obrót. Okazuje się, że po udanym sezonie 2025 Piotr Pawlicki był jednym z najbardziej pożądanych zawodników na rynku. Choć ostatecznie wrócił do macierzystego klubu, jego droga do Fogo Unii Leszno była daleka od oczywistości. Zawodnik zdradził, że w okresie negocjacji odezwała się do niego niemal cała Ekstraliga.

Sezon, który przywrócił wiarę

Rok 2025 był dla Piotra Pawlickiego czasem udanych powrotów. Do Krono-Plast Włókniarza Częstochowa trafił z misją pomocy drużynie w utrzymaniu się w PGE Ekstralidze. Zadanie wykonał znakomicie, będąc jednym z filarów zespołu prowadzonego przez trenera Mariusza Staszewskiego.

Dzięki jego stabilnej formie częstochowska drużyna nie tylko uniknęła nerwowej walki w barażach, ale mogła też patrzeć w przyszłość z większym spokojem. Sam Pawlicki prezentował dyspozycję zbliżoną do tej z najlepszych lat swojej kariery. Jego udane występy naturalnie zwróciły uwagę menedżerów innych klubów.

Pokazał, że jest gotów ponownie pełnić funkcję lidera w ekstraligowym składzie.

Telefony się urywały

Okres transferowy po zakończeniu sezonu bywa gorący, ale dla Pawlickiego był wyjątkowo intensywny. Jak sam przyznał w rozmowie dla Magazynu PGE Ekstraligi, zainteresowanie jego osobą było ogromne. To, co może zaskakiwać, to skala tego zjawiska.

– W czasie, gdy rozmawia się już z zawodnikami, nie zadzwonił do mnie chyba tylko klub z Torunia – ujawnił żużlowiec. To oznacza, że z pozostałymi klubami najwyższej klasy rozgrywkowej w Polsce prowadził rozmowy lub przynajmniej otrzymał od nich sygnały. Taka sytuacja jasno pokazuje jego wysoką pozycję na rynku i uznanie, jakim cieszy się wśród działaczy.

Te negocjacje, choć liczne, nie zmieniły jednak jego priorytetów. Od samego początku miał jeden główny cel: powrót do Leszna.

Ryzykowne oczekiwanie na awans

Decyzja Pawlickiego nie była prosta ani wolna od ryzyka. Mimo wielu konkretnych ofert z ustabilizowanych klubów Ekstraligi, postanowił czekać. Czekał na rozstrzygnięcie jednej kwestii: czy Fogo Unia Leszno awansuje z powrotem do PGE Ekstraligi.

To była gra o wysoką stawkę. Gdyby Leszno nie zdołało wywalczyć awansu, Pawlicki mógł zostać z niczym, podczas gdy inne atrakcyjne opcje byłyby już dawno zajęte. Jego determinacja, by wrócić właśnie tam, skąd pochodzi, okazała się silniejsza.

– Nasza rozmowa była dość krótka, bo mam duże zaufanie do ludzi działających w Unii. Pracowaliśmy ze sobą przez wiele sezonów. To było mi najbliższe. Poza tym jestem przecież stąd. Tu się urodziłem i wychowałem – tłumaczył swoją decyzję zawodnik.

Ta emocjonalna więź z klubem i miastem przeważyła nad czysto sportową kalkulacją. Wierzył w siłę swojego macierzystego zespołu i ta wiara się opłaciła.

Gorzowskie spekulacje bez potwierdzenia

W trakcie tego transferowego maratonu głośno było o rzekomym przejściu Pawlickiego do Gezet Stali Gorzów. Plotki były na tyle silne, że niektórzy komentatorzy twierdzili, iż zawodnik był już „jedną nogą” w zespole znad Warty.

Sam zainteresowany stanowczo dementuje te informacje. Przyznaje, że rozmowy się toczyły, ale nie miały charakteru zaawansowanych negocjacji. – No ale kto tak twierdził? To nic nadzwyczajnego, że się spotkamy, wymienimy kilkoma zdaniami czy usiądziemy i zjemy obiad. To jeszcze nie znaczy, że jestem gdzieś jedną nogą – komentował z uśmiechem.

Podkreślił, że od początku wiedział, gdzie chce trafić. – Oczywiście, rozmowy były, ale ja od samego początku czułem, że chciałbym wrócić do Leszna. Tak naprawdę największym problemem do rozwiązania był tylko awans do PGE Ekstraligi – zaznaczył.

Kategorycznie zaprzeczył też, jakoby w Gorzowie miał mieć przygotowany gotowy kontrakt. – Kompletnie nie. Takiej sytuacji nie było. Żaden kontrakt nie był gotowy. Wiadomo, że podczas rozmów padły oferty, ale z takimi twierdzeniami się nie zgodzę – podsumował, zamykając temat.

Powrót do korzeni

Ostatecznie wszystko potoczyło się po myśli Pawlickiego. Fogo Unia Leszno wywalczyła awans, a on mógł bez żadnych przeszkód podpisać kontrakt z klubem, w którym się wychował. Dla 30-letniego żużlowca to nie tylko zawodowy wybór, ale także osobiste spełnienie.

Powrót do Leszna po latach to silny sygnał dla kibiców. Pokazuje, że zawodnik wciąż czuje więź z miastem i jest gotów podjąć wyzwanie odbudowy siły drużyny w ekstraligowych warunkach. Jego doświadczenie i obecna forma będą kluczowe dla Unii w nadchodzącym sezonie 2026.

Dla samego Pawlickiego to też szansa na napisanie nowego rozdziału w klubie o tak bogatej tradycji. Wraca jako dojrzały lider, który przeszedł przez różne etapy kariery i wie, czego oczekiwać od najwyższego poziomu rozgrywkowego.

Perspektywy na przyszłość

Cała ta historia świetnie ilustruje, jak działa rynek transferowy w żużlu. Nawet w dobie precyzyjnych planów i strategii, sentymenty oraz osobiste preferencje zawodników mogą odgrywać kolosalną rolę. Pawlicki wybrał serce zamiast chłodnej kalkulacji, ryzykując stabilną pozycję w Ekstralidze.

Fakt, że tylko jeden klub nie podjął z nim kontaktu, mówi sam za siebie. Zawodnik należy do czołówki polskiego żużla i pozostaje kluczowym graczem na rynku. Jego decyzja o powrocie do Leszna dodaje pikanterii nadchodzącemu sezonowi. Kibice Fogo Unii zyskali nie tylko świetnego żużlowca, ale też symbol – człowieka, który postawił wszystko na jedną kartę i wygrał.

Teraz pozostaje tylko czekać na start rozgrywek. Piotr Pawlicki ma szansę udowodnić, że jego wybór był nie tylko emocjonalny, ale też w pełni trafiony pod względem sportowym. A rywalizacja z drużynami, które tak niedawno zabiegały o jego angaż, na pewno będzie miała dodatkowy, osobisty smaczek.

2026-03-23
Falubaz wygrywa w Toruniu. Fatalny bilans Patryka Dudka

Przedsezonowe testy przyniosły podwójny triumf Stelmetu Falubazu Zielona Góra. W sparingowych rewanżach z mistrzem Polski, KS Toruń (występującym pod nazwą sponsorską PRES Grupa Deweloperska), zielonogórzanie okazali się minimalnie lepsi – najpierw u siebie, a dzień później na wyjeździe. Oba mecze zakończyły się identycznym wynikiem 46:44, co potwierdza niezwykle wyrównany poziom obu ekstraligowych potentatów. W tle tych zaciętych pojedynków wyraźnie rysuje się jednak niepokojąca postawa jednego z liderów – Patryka Dudka.

Kontrola z happy endem dla Falubazu

Przygotowania do PGE Ekstraligi 2026 nabierają tempa, a ostatnie dwa dni pokazały, że kibice mogą spodziewać się emocjonującej walki. Piątkowe spotkanie na stadionie w Zielonej Górze było pełne zwrotów akcji. Gospodarze po początkowych trudnościach, gdy po siedmiu biegach przegrywali aż 17:25, zdołali odrobić straty i ostatecznie wygrać 46:44. Mecz nie obył się bez groźnie wyglądającej kraksy w 10. biegu, w której udział wzięli Antoni Kawczyński z Torunia i Mitchell McDiarmid z Falubazu.

Sobota przyniosła rewanż na toruńskiej MotoArenie, gdzie przy udziale 4 tysięcy widzów ponownie rozegrano niezwykle wyrównany pojedynek. Tym razem to torunianie przez większość spotkania radzili sobie dobrze, a po 10 wyścigach prowadzili 32:28. Kluczowa okazała się jednak końcówka, w której Falubaz był po prostu skuteczniejszy, powtarzając korzystny dla siebie rezultat 46:44.

Liderzy w formie – Kubera i Lambert nie zawiedli

W barwach Falubazu na pierwszy plan wysunęli się kluczowi zawodnicy. W Toruniu znakomicie zaprezentował się Dominik Kubera, który zdobył 8 punktów i tylko raz dał się wyprzedzić. Jego jazda, pełna pewności i szybkości, napawa optymizmem zielonogórskich kibiców przed nadchodzącym sezonem. Równie ważną rolę odegrał Robert Lambert, którego 11 punktów i zwycięstwa w kluczowych biegach były fundamentem sukcesu.

Nie zabrakło też solidnych występów pozostałych gwiazd. Andrzej Lebiediew (7+1) i Leon Madsen (8) regularnie dorzucali swoje cegiełki, a Przemysław Pawlicki (6+2) punktował w każdym swoim starcie. To właśnie ta zespołowa praca i umiejętność punktowania w decydujących momentach zadecydowały o ostatecznym zwycięstwie Falubazu.

Niepokojący cień nad Patrykiem Dudkiem

Jeśli w obozie Falubazu panuje zadowolenie, to w Toruniu najpewniej trwają analizy, a jednym z głównych tematów jest forma Patryka Dudka. Lider torunian i reprezentant Polski w nadchodzącym cyklu Grand Prix 2026 wypadł w tych sparingach wyjątkowo blado. W ciągu dwóch dni zanotował tylko jedno zwycięstwo biegowe, które przyszło dopiero w 15. wyścigu rewanżu.

Szczególnie niepokojąco wygląda jego bilans w konfrontacjach z największymi rywalami. Na własnym torze w Toruniu Dudek pokonał jedynie Przemysława Pawlickiego. Ani razu nie udało mu się przywieźć za plecami takich zawodników jak Leon Madsen, Andrzej Lebiediew czy Dominik Kubera – żużlowców, z którymi już niebawem będzie się ścierał na arenach Grand Prix. Jego punkty pochodziły głównie z wyścigów z juniorami lub rezerwowymi przeciwnika.

Taka postawa musi martwić, zwłaszcza że Patryk Dudek ma w tym sezonie dźwigać na swoich barkach ogromną odpowiedzialność zarówno w barwach Torunia, jak i w reprezentacji. Sparing to oczywiście tylko test, ale powtarzalność słabszych występów i problemy z pokonywaniem najgroźniejszej konkurencji są sygnałem, którego nie można zlekceważyć.

Inni zawodnicy z Torunia – jasne i ciemne strony

Torunianie nie mogą narzekać na postawę wszystkich swoich liderów. Robert Lambert jechał znakomicie, zdobywając łącznie 20 punktów w dwóch meczach i wielokrotnie ratując sytuację drużyny. Solidnie spisali się też Emil Sajfutdinow i Mikkel Michelsen, którzy w kluczowych momentach potrafili wygrywać swoje biegi.

Problemem okazała się niestety druga linia oraz słabszy dzień Damiana Ratajczaka, który po pierwszym sparingu sam przyznał, że jest niezadowolony ze swojej postawy. W rewanżu zdobył co prawda 6+1 punktu, ale jego wpływ na wynik był ograniczony. Nieobecność kontuzjowanego Antoniego Kawczyńskiego również osłabiła możliwości rotacji zespołu gospodarzy, co w tak wyrównanym meczu mogło mieć znaczenie.

Co dalej przed startem sezonu?

Oba sparingi spełniły swoją podstawową rolę – pozwoliły zawodnikom na „rozjeżdżenie się” przed sezonem, a sztabom trenerskim dostarczyły mnóstwo materiału do analizy. Falubaz może kontynuować przygotowania z podniesioną głową, potwierdzając, że jego wzmocnienia kadrowe (przede wszystkim Dominik Kubera) sprawdzają się w praktyce, a zespół ma charakter i potrafi wygrywać trudne, stykowe mecze.

Dla Torunia to sygnał, że obrona tytułu mistrzowskiego będzie w tym sezonie niezwykle trudnym zadaniem. Konieczne jest pilne znalezienie przyczyn słabszej formy Patryka Dudka i wypracowanie lepszej dyspozycji startowej. Sezon rozpoczyna się już niebawem – Falubaz zagra 10 kwietnia we Wrocławiu, a torunianie dwa dni później zmierzą się w Lublinie.

Podsumowanie

Podwójne zwycięstwo Falubazu w sparingach z mistrzem Polski to niewątpliwie pozytywny impuls dla zespołu z Zielonej Góry. Drużyna pokazała charakter, głębię składu i skuteczność w końcówkach spotkań. Dla Torunia to cenna, choć gorzka lekcja, która uwidoczniła pewne problemy, głównie w postawie ich największej gwiazdy. Forma Patryka Dudka na kilka tygodni przed startem sezonu i cyklu Grand Prix jest dziś największym znakiem zapytania w ekstraligowej układance. Czas do kwietnia będzie kluczowy, by ten znak zapytania zamienić w pewność i powrót do najlepszej wersji utytułowanego żużlowca.

2026-03-22
Stelmet Falubaz Zielona Góra ponownie pokonał PRES Grupę Deweloperską Toruń (46:44) w przedsezonowym sparingu. Liderem gości był Dominik Kubera, który przegrał tylko z jednym rywalem, zaś po stronie gospodarzy błyszczał Robert lambert.
W piątek, 20 marca, odbył się jeden z pierwszych przedsezonowych sparingów zaplanowanych w Zielonej Górze. Miejscowy Stelmet Falubaz gościł mistrza Polski – PRES Grupę Deweloperską Toruń.

Gospodarze okazali się minimalnie lepsi (46:44), mimo że Mikkel Michelsen i Emil Sajfutdinow byli niepokonani, kończąc zawody po pięciu biegach. To właśnie ich absencja w końcówce przyczyniła się do ostatecznej porażki gości.

W sobotę obie drużyny zmierzyły się ponownie, tym razem na Motoarenie. W składzie gospodarzy zabrakło Antoniego Kawczyńskiego, który po upadku w 10. biegu trafił do szpitala z podejrzeniem urazu barku.

W spotkaniu w Zielonej Górze kluczową rolę odegrali liderzy gospodarzy: Leon Madsen i Przemysław Pawlicki, którzy zdobyli odpowiednio 11 i 10 punktów. Po stronie gości najskuteczniejsi byli Mikkel Michelsen (9 punktów) oraz Robert Lambert (9+1). Mikołaj Duchiński pokonał Damiana Ratajczaka w jednym z początkowych biegów, a Bartosz Derek niespodziewanie wygrał pojedynek z Andrzejem Lebedevsem.
- Stelmet Falubaz Zielona Góra pokonał PRES Grupę Deweloperską Toruń 46:44 w przedsezonowym sparingu rozegranym 20 marca 2026 roku na torze w Zielonej Górze. To drugie zwycięstwo Falubazu nad mistrzem Polski z 2025 roku w meczach kontrolnych.
Kluczowe statystyki i wyniki biegów
- Stelmet Falubaz Zielona Góra (46 pkt):
  - Leon Madsen: 11 pkt
  - Przemysław Pawlicki: 10 pkt
  - Dominik Kubera: 9 pkt
  - Andrzej Lebedevs: 7 pkt
- PRES Grupa Deweloperska Toruń (44 pkt): Mikkel Michelsen (9 pkt), Robert Lambert (9+1 pkt), Emil Sajfutdinow (8 pkt), Patryk Dudek i inni.
- Bieg po biegu (wybrane wyniki):
Sparing był drugim meczem kontrolnym Falubazu przed sezonem 2026, w którym obie drużyny wystąpiły w najsilniejszych składach.

Kontekst i plany Falubazu na sezon 2026
- Falubaz buduje skład z Dominikiem Kuberą jako liderem. Obok niego wystąpią Leon Madsen, Andrzej Lebedevs, Przemysław Pawlicki oraz Mitchell McDiarmid (lub Michał Curzytek na pozycji U24), a formację juniorską stworzą Damian Ratajczak i Oskar Hurysz.
- Klub celuje w fazę play-off i medale; ekspert Jan Krzystyniak przewiduje walkę o brąz.
- Prezes klubu wskazuje, że pozycja U24 nie zostanie wzmocniona nowym zawodnikiem.
- Grzegorz Walasek jako trener zapowiada „nowy etap z przytupem”.
2026-03-22
Żużel. Są jednym z faworytów rozgrywek. W takich pojadą kevlarach

Ultrapur Start Gniezno z wyraźną misją wkracza w sezon 2026. Klub, wymieniany w gronie faworytów Krajowej Ligi Żużlowej, zaprezentował nowe kevlary przed nadchodzącymi wyzwaniami. To nie tylko kwestia estetyki, ale i symbol nowego rozdziału dla ambitnej drużyny.

Klub podkreśla, że priorytetem jest stabilizacja finansowa i organizacyjna, przy jednoczesnej walce o awans do fazy play-off oraz długofalowych przygotowaniach do powrotu na wyższy szczebel rozgrywek. Prezentacja drużyny przed startem sezonu skupiła się na zawodnikach i czekających ich zadaniach.

Stabilny skład i realistyczne cele

Start Gniezno dysponuje stabilnym, doświadczonym zespołem, który w realiach Krajowej Ligi Żużlowej powinien być mocnym atutem. Wśród seniorów znajdują się tacy zawodnicy jak Sam Masters, Adam Ellis, Norbert Krakowiak czy Kevin Fajfer, wspierani przez młodych, utalentowanych żużlowców z kategorii U24 i juniorów. Inauguracja ligowych zmagań to domowe spotkanie z Trans MF Landshut Devils, które będzie pierwszym sprawdzianem formy i realnych szans na udany sezon.

Presja będzie spora, ponieważ bycie faworytem w tak wyrównanej lidze to trudne zadanie. Wszystkie drużyny startują z podobnego poziomu, a o sukcesie często decydują detale: przygotowanie toru, kontuzje kluczowych zawodników czy dyspozycja dnia w decydujących meczach.

Szerszy kontekst: gorąca atmosfera w Ekstralidze

Choć Start Gniezno toczy boje o szczebel niżej, nadchodzący sezon w całym polskim żużlu zapowiada się niezwykle emocjonująco. Eksperci już teraz wskazują głównych kandydatów do walki o tytuł Drużynowego Mistrza Polski w PGE Ekstralidze.

Za najgroźniejszych uznawane są ekipy KS Apator Toruń oraz Betard Sparta Wrocław. Były wicemistrz świata, Krzysztof Kasprzak, podkreśla ich siłę mentalną. Toruń ma jechać na fali sukcesu po zdobyciu medalu, co może dać im dodatkową energię. Z kolei Wrocław ma być „głodny zwycięstw” po ostatnich, nie do końca udanych sezonach. Kilku zawodników czuje tam podobno presję, co może przełożyć się na dodatkową motywację.

Nie oznacza to jednak, że o tytuł będzie łatwo. Piotr Protasiewicz, dyrektor sportowy Falubazu Zielona Góra, ostrzega przed dużą wyrównanością stawki. Jego zdaniem w lidze jest sześć bardzo silnych ekip i żadna z nich nie ma gwarancji awansu do play-offów na starcie. Oprócz Torunia i Wrocławia, w gronie czołówki wymienia się też Motor Lublin, choć ten ostatni może odczuć zmiany w formacji juniorskiej.

Kluczowe mecze i intensywny kalendarz

Walka w elicie rozegra się przy bardzo napiętym grafiku. Już od pierwszych kolejek kibice mogą spodziewać się emocjonujących starć, które będą wstępem do zażartej rywalizacji o fazę finałową.

Prawdziwym hitem zapowiada się bezpośrednie starcie głównych kandydatów do tytułu – Sparty Wrocław i Apatora Toruń. To mecz, który może nadać ton dalszej części sezonu.

Najtrudniejszy start czeka Stelmet Falubaz Zielona Góra, który w pierwszych kolejkach musi zmierzyć się na wyjeździe ze Spartą Wrocław, a potem z GKM-em Grudziądz i Motorem Lublin. Będzie to błyskawiczny test ich rzeczywistej formy.

Co jeszcze może zadecydować o sezonie?

W żużlu nic nie jest pewne. Jak zauważa Krzysztof Kasprzak, kontuzja nawet jednego kluczowego zawodnika może w mgnieniu oka zweryfikować najlepsze plany. Sezon to długa i wyczerpująca kampania, która sprawdza wytrzymałość wszystkich ekip.

Warto też obserwować indywidualne postępy. Wśród seniorów oczekuje się dalszej dominacji Bartosza Zmarzlika oraz wysokiej formy takich zawodników jak Robert Lambert czy Emil Sajfutdinow. Wśród juniorów za objawienia mogą zostać uznani Kacper Mania z Unii Leszno czy Bartosz Jaworski z Motoru Lublin, aktualny mistrz Europy U19.

Podsumowanie nadchodzących miesięcy

Sezon żużlowy 2026 zapowiada się jako jeden z najbardziej otwartych i pasjonujących w ostatnich latach. Na każdym froncie toczyć się będzie zażarta walka.

W Krajowej Lidze Żużlowej Ultrapur Start Gniezno, ze stabilnym składem, spróbuje zrealizować plan budowy mocnej pozycji. Na najwyższym szczeblu faworyci będą musieli udowodnić, że przedsezonowe analizy to coś więcej niż tylko papierowe typy. Po drodze czeka ich mnóstwo przeszkód – od wyrównanych rywali po zdarzenia losowe.

Jedno jest pewne – fani czarnego sportu nie będą narzekać na brak emocji. Już za kilka tygodni silniki zawarczą na dobre, a na torach rozstrzygnie się kolejny rozdział żużlowej historii. W Gnieźnie, Toruniu, Wrocławiu i każdym innym mieście ligowym zaczyna się wielkie żużlowe święto.

2026-03-21
To już jest koniec. Wymowny wpis byłego prezesa Unii Tarnów

Smutny, gorzki, a przede wszystkim wymowny. Słowo „przepraszam” we wpisie Kamila Górala, byłego prezesa Unii Tarnów, brzmi jak oficjalne pożegnanie z wielką historią. W dniu, gdy klub miał ostatnią szansę na spełnienie warunków licencyjnych, jego były szef publicznie przyznał się do porażki. To symboliczny koniec walki, który potwierdza najgorsze przeczucia kibiców. Trzykrotny Drużynowy Mistrz Polski najprawdopodobniej nie wystartuje w sezonie 2026 Krajowej Ligi Żużlowej.

Wszystko wskazuje na to, że 20 marca 2026 roku przejdzie do historii tarnowskiego żużla jako data graniczna. Polski Związek Motorowy ogłosił wyniki procesu licencyjnego, w którym Unia Tarnów nie otrzymała licencji na nadchodzący sezon. Klub zapowiedział odwołanie wraz z wnioskiem o uzupełnienie dokumentacji, ale kluczowy termin na poprawę sytuacji minął, nie przynosząc żadnego przełomu. Ostateczna decyzja ma zapaść 25 marca na posiedzeniu Prezydium PZM.

Ostatni akt długiego dramatu

Kryzys w Unii Tarnów nie jest wydarzeniem z ostatnich tygodni. To proces, który toczył się od lat, by w końcu osiągnąć punkt krytyczny. Głównym problemem, który uniemożliwił klubowi normalne funkcjonowanie, jest gigantyczne zadłużenie. Szacuje się, że długi sięgają nawet 2 milionów złotych. To kwota, która sama w sobie przytłacza, a w połączeniu z innymi problemami okazała się nie do udźwignięcia.

Klub od miesięcy pogrążał się w chaosie organizacyjnym. W ciągu ostatnich tygodni stracił zarówno prezesa, jak i dyrektora sportowego, co stworzyło swoistą próżnię decyzyjną. Zabrakło osoby, która mogłaby wziąć pełną odpowiedzialność i skutecznie negocjować z wierzycielami czy władzami ligi. Dodatkowym ciosem był brak ważnej umowy dzierżawy stadionu miejskiego, co pozbawiło zespół podstawowej bazy treningowej i startowej.

Władze Głównej Komisji Sportu Żużlowego, widząc skalę problemów, nie zdecydowały się na natychmiastowe wykluczenie klubu. Zamiast tego przyznały Unii licencję nadzorowaną, dając jej czas do 20 marca na spełnienie konkretnych, twardych warunków. Miał to być ostatni ratunek, finalna szansa. Wśród kluczowych wymogów znalazły się: uregulowanie zaległości wobec zawodników, przedstawienie zabezpieczeń finansowych oraz dostarczenie brakujących dokumentów, w tym umowy stadionowej.

Niestety, jak wynika z relacji, od momentu przyznania licencji nadzorowanej praktycznie nic się nie zmieniło. Sytuacja nie posunęła się do przodu ani o krok. Wręcz przeciwnie – symbolem kapitulacji stało się odesłanie kluczy do stadionu miejskiego pocztą do magistratu. Ten gest nie wymaga komentarza.

„Przepraszam” – gorzkie słowa byłego szefa

W tym momencie głos zabrał Kamil Góral, który ze stanowiska prezesa zrezygnował w ubiegłym roku, ale do końca pozostawał zaangażowany w sprawy klubu. Jego wpis w mediach społecznościowych to mieszanka smutku, rozczarowania i osobistej refleksji.

„Z mojej strony mogę powiedzieć, że moja misja nie została zrealizowana, ale jednocześnie nie mogła w pewnych zaistniałych okolicznościach trwać dłużej” – napisał. To szczere przyznanie, że siły i możliwości po prostu się wyczerpały.

Najbardziej przejmujące są jednak proste słowa skierowane do kibiców: „Wszystkim, którzy czują się zawiedzeni, mogę jedynie szczerze powiedzieć – przepraszam”. To wyznanie nabiera szczególnej mocy, bo nie pada z ust urzędującego działacza, który musi się tłumaczyć, lecz od osoby będącej od miesięcy poza oficjalnymi strukturami. Pokazuje to osobistą więź i poczucie odpowiedzialności za klub, które pozostało nawet po odejściu.

Były prezes nie traci jednak całkowicie nadziei na przyszłość. Jego zdaniem odbudowa jest możliwa, ale wymaga fundamentalnej zmiany. „Wierzę, że pojawią się odpowiednie osoby z sercem i zaangażowaniem, które podejmą się odbudowy tak zasłużonego klubu. Szczerze będę kibicować i – w miarę możliwości – również pomagać” – dodał. To jasny sygnał, że przyszłość tarnowskiego żużla musi być budowana na zupełnie nowych fundamentach, bez bagażu długów i zaszłości.

Zawodnicy bez klubu, liga bez „Jaskółek”

Skutki upadku Unii są natychmiastowe i bolesne dla całego środowiska. Zawodnicy, którzy wcześniej otrzymali sygnały, aby szukać sobie nowych pracodawców, teraz muszą to robić na poważnie. Problem w tym, że na rynku transferowym pozostało bardzo mało miejsc, zwłaszcza dla doświadczonych żużlowców. Dla wielu z nich sezon 2026 może okazać się stracony, a powrót na ścieżkę kariery – niezwykle trudny.

Również plany ligowe legły w gruzach. Przewodniczący GKSŻ, Ireneusz Igielski, marzył o ośmiozespołowej stawce w Krajowej Lidze Żużlowej. Teraz, po wykluczeniu Unii, w rozgrywkach najprawdopodobniej wystartuje tylko siedem drużyn. Wymusi to zmianę terminarza, a zespoły, które miały w pierwszych kolejkach grać z Tarnowem, będą pauzować.

Kibice już żegnają swoją drużynę. Pod stadionem w Mościcach pojawiły się znicze, a w mediach społecznościowych pełno jest smutnych, pożegnalnych wpisów. To echo sentymentu, który teraz przelewa się przez całe żużlowe miasto.

Czy to naprawdę koniec?

Formalnie rzecz biorąc, klub zapowiedział odwołanie od decyzji o nieprzyznaniu licencji. W oficjalnym komunikacie zarząd stwierdził: „Walczymy o Licencję! Pragniemy stanowczo podkreślić, że Unia Tarnów ŻSSA nie zaprzestanie swoich wysiłków na rzecz przystąpienia do rozgrywek w sezonie 2026”. Teoretycznie istnieje jeszcze procedura, w której klub może uzupełnić dokumentację i ubiegać się o ostateczną zgodę.

Jednak w świetle faktów – braku postępu, odesłania kluczy i wymownego milczenia obecnych struktur – deklaracja ta brzmi jak pusta formuła. Wszystko wskazuje na to, że 25 marca, podczas posiedzenia Prezydium PZM, decyzja o wykluczeniu Unii Tarnów z rozgrywek w sezonie 2026 zostanie jedynie potwierdzona.

Prawdziwe pytanie brzmi więc nie „czy”, ale „co dalej?”. Upadek obecnej struktury nie musi oznaczać końca żużla w Tarnowie na zawsze. Wielu komentatorów wskazuje, że jedyną szansą jest całkowity restart. Oczyszczenie z długów, stworzenie nowego podmiotu prawnego i budowa od podstaw, być może zaczynając od niższych klas rozgrywkowych lub skupiając się na szkoleniu młodzieży w Akademii Janusza Kołodzieja.

To proces na lata. Nie zobaczymy „Jaskółek” w lidze ani w 2026, ani prawdopodobnie w 2027 roku. Ale historia tego klubu, obejmująca trzy tytuły Drużynowego Mistrza Polski (2004, 2005, 2012) oraz wiele wspaniałych postaci, jest zbyt bogata, by została całkowicie zapomniana. Smutne „przepraszam” Kamila Górala zamyka pewien rozdział. Otwarcie nowego będzie wymagało czasu, determinacji i – jak sam mówi – ludzi z prawdziwym sercem do żużla.

2026-03-21
Kolejne kluby w nowych kevlarach. Dwa kolory dominują w żużlowym stylu
Sezon 2026 w polskim żużlu nabiera realnych kształtów, a kluczowym elementem przygotowań stały się prezentacje nowych strojów klubowych. Do tego grona dołączył właśnie kolejny zespół – Hunters PSŻ Poznań, potwierdzając trend, który od kilku tygodni obserwujemy w całej elicie. Okazuje się, że zmieniają się nie tylko składy i taktyka, ale też wygląd zawodników. Ten zaś, zgodnie z nowymi trendami, od przyszłego roku u wielu zespołów będzie występował w dwóch odsłonach. Efekt? W kevlarach dominują konkretne, mocne pary barw.

W piątkowy wieczór poznański klub podzielił się z kibicami efektownym materiałem wideo. W rolę modeli prezentujących nowe kombinezony wcielili się zawodnicy drużyny. Stroje Huntersów utrzymane są w tradycyjnych barwach klubowych: dominuje czerń, której towarzyszą żółte akcenty. Projekt został przyjęty bardzo pozytywnie, o czym świadczą entuzjastyczne komentarze w mediach społecznościowych. Na kevlarze znalazły się oczywiście logotypy sponsora tytularnego, ligi oraz miasta.

Kluby prezentują dwa komplety

Prezentacja PSŻ Poznań wpisuje się w szersze zjawisko, które na dobre rozpoczęło się w lutym. Powód jest prosty: wiele zespołów przygotowuje dwa komplety kevlarów – jeden w wariancie jasnym, drugi w ciemnym. Takie ujednolicenie ma służyć lepszemu rozróżnianiu zawodników na torze, szczególnie podczas spotkań, w których barwy klubowe obu drużyn mogłyby być do siebie zbliżone.

Kluby nie czekają z przygotowaniami do ostatniej chwili. Prezentacje nowych strojów stały się ważnym elementem budowania atmosfery przed sezonem i często są łączone z innymi informacjami, takimi jak ogłoszenie transferów. W przypadku Poznania pokaz kevlaru podkreślał rolę kluczowych zawodników, m.in. Bartosza Smektały.

Przegląd drużyn: od Torunia po Łódź

Poznań to tylko ostatnie ogniwo tej modowej rewolucji. Wystarczy spojrzeć na inne drużyny, by zauważyć, że projektanci mocno trzymają się barw klubowych, ale też pewnych uniwersalnych schematów kolorystycznych.
- KS Apator Toruń swój nowy zestaw zaprezentował już pod koniec lutego podczas obozu w Hiszpanii. W role modeli wcielili się Mikkel Michelsen i Antoni Kawczyński. Ciemny wariant to połączenie głębokiego granatu z czernią i żółtymi wstawkami na nogawkach. Jasny bazuje na błękicie i żółci. Kibice od razu zauważyli sentymentalne nawiązanie do strojów z czasów legendy klubu, Pera Jonssona. Co istotne, na kevlarze pozostał tradycyjny napis „Apator”, co fani przyjęli bardzo ciepło.
- Orlen Oil Motor Lublin również pokazał, co szykuje na przyszły rok. Znamy już czarno-biały kevlar, widziany wcześniej na treningach. Drugi wariant to niemal całkowicie biały kombinezon z granatowymi, niebieskimi i żółtymi wstawkami. To proste, ale efektowne połączenie.
- Gezet Stal Gorzów postawiła na maksymalną czytelność barw klubowych. Na nagraniu z Oskarem Paluchem i Hubertem Jabłońskim zobaczyliśmy dwa warianty: jasny (żółty z niebieskimi elementami) oraz ciemny, który jest jego dokładnym odwróceniem (niebieski z żółtymi akcentami). Dla zespołu, którego celem jest walka w Ekstralidze, wyraźne podkreślenie tożsamości ma dodatkowe znaczenie.
Prezentacje nie ograniczają się tylko do najwyższej klasy rozgrywkowej. W Metalkas 2. Ekstralidze także można zobaczyć nowości. H.Skrzydlewska Orzeł Łódź zaprezentował swój kevlar z Marcinem Nowakiem w roli głównej. Tutaj dominuje intensywny, królewski niebieski, przełamany czerwonymi i białymi elementami. Czerwień, umieszczona głównie na rękawach, ma dodawać dynamiki i stanowi bezpośrednie nawiązanie do strojów z poprzedniego sezonu.

Wcześniej swoje kevlary pokazały też m.in. NovyHotel Falubaz Zielona Góra czy Fogo Unia Leszno. Trend jest więc powszechny.

Granat, czerń, niebieski i żółty – dominująca paleta

Patrząc na dotychczasowe prezentacje, wyraźnie widać pewną tendencję kolorystyczną. Dominują mocne, podstawowe barwy układające się w charakterystyczne pary.

Najpopularniejszym połączeniem wydaje się granat lub czerń w zestawieniu z żółcią. Właśnie na tym bazuje Toruń, a w nieco innej konfiguracji także Poznań. Drugim bardzo częstym duetem jest niebieski z żółtym, który odnajdujemy w strojach Gorzowa, a w jaśniejszej wersji także w Toruniu. Proste, kontrastowe połączenie czerni z bielą to z kolei wizytówka Lublina.

Nie jest to przypadek. Te kolory są głęboko zakorzenione w tradycji poszczególnych klubów, kibice łatwo się z nimi identyfikują, a co kluczowe – zapewniają one doskonały kontrast między wariantem jasnym a ciemnym. Projektanci nie szukają rewolucji, lecz eleganckiego i funkcjonalnego odświeżenia klasycznych motywów.

Więcej niż tylko strój – kevlar jako element tożsamości

Te przedsezonowe pokazy to coś więcej niż tylko obowiązkowa zapowiedź nowego sprzętu. W żużlu, sporcie o silnej tradycji, kevlar ma ogromne znaczenie symboliczne. To wizualna reprezentacja drużyny, element, z którym utożsamiają się kibice. Zachowanie historycznych napisów czy trzymanie się sprawdzonych zestawów barwnych to czytelny sygnał szacunku dla historii klubu.

Jednocześnie trend posiadania dwóch kompletów strojów otwiera ciekawe możliwości. Jasny wariant często staje się okazją do odważniejszej, „odświętnej” interpretacji barw klubowych, podczas gdy ciemny pozostaje bardziej tradycyjny i „bojowy”. Dodaje to lidze wizualnej różnorodności, a kibicom daje kolejny temat do dyskusji przed startem sezonu.

Prezentacje w formie dopracowanych klipów w mediach społecznościowych stały się już stałym punktem przedsezonowego harmonogramu. Budują zaangażowanie i skutecznie nakręcają żużlową atmosferę.

Podsumowanie

Rok 2026 w polskim żużlu przyniesie wyraźną wizualną zmianę. Przygotowanie przez wiele klubów dwóch kompletów kevlarów sprawiło, że już teraz możemy oglądać nowe projekty. Od Gorzowa i Lublina, przez Toruń, po Poznań i Łódź, kluby prezentują stroje, które łączą nowoczesność z szacunkiem dla tradycji.

Dominują sprawdzone, kontrastowe pary barw: granat lub czerń z żółtym, niebieski z żółtym oraz czerń z bielą. To nie tylko kwestia estetyki, ale przede wszystkim czytelności na torze. Kevlar przestaje być tylko elementem wyposażenia, a staje się ważnym symbolem tożsamości drużyny, którego prezentacja zwiastuje, że sezon jest już naprawdę blisko.
2026-03-21
Alarm w polskim żużlu. Zasłużony klub ma olbrzymie problemy

Polska PGE Ekstraliga szykuje się na sezon 2026, który może przynieść prawdziwą rewolucję na podium. Dominacja Orlen Oil Motoru Lublin, która trwała nieprzerwanie od 2022 roku, jest zagrożona. Klub, który zdobył trzy złote medale i srebro w ostatnim sezonie, stoi w obliczu poważnych problemów kadrowych. Średnia biegowa składu spadła w porównaniu do roku 2025. To nie tylko suche liczby – to realny powód do niepokoju dla zarządu i kibiców.

Motor Lublin: trzykrotny mistrz w defensywie

W klubie biją na alarm, uznając awans do finału w 2025 roku za olbrzymi sukces. Brązowy medal w nadchodzącym sezonie uważają za możliwą, choć niepewną osłodę. Taki scenariusz zależy również od wzmocnień ich głównych rywali, takich jak GKM Grudziądz czy Falubaz Zielona Góra. Motor stracił na sile przez odejścia kluczowych liderów. Nowi zawodnicy, choć mają potencjał, nie są jeszcze gotowi zastąpić filarów drużyny.

Największym cieniem na przyszłości Motoru kładzie się jednak sytuacja Bartosza Zmarzlika. Sześciokrotny indywidualny mistrz świata jest obecnie przedmiotem spekulacji transferowych. Kontrakt Zmarzlika z Lublinem wygasa w 2025 roku, a od października trwają dyskusje o jego przyszłości. Pojawiają się pogłoski o zainteresowaniu ze strony Betard Sparty Wrocław, choć nie ma jeszcze oficjalnych ofert. Jego ewentualna decyzja o zmianie barw klubowych będzie kluczowa dla układu sił w lidze.

Sparta Wrocław buduje „dream team”, Włókniarz walczy o przetrwanie

Wrocławski klub konsekwentnie buduje silną drużynę. Sparta ściśle dostosowuje się do nowych przepisów ligowych, planując jasne kevlary i rozważając wprowadzenie zagranicznego juniora. Wszystko to wskazuje na bardzo przemyślane przygotowania do walki o tytuł.

Na przeciwnym biegunie znajduje się Włókniarz Częstochowa. Klub zmaga się z wyzwaniami kadrowymi i finansowymi. Wśród potwierdzonych zmian jest odejście Kacpra Woryny do Motoru Lublin. Skład drużyny na sezon 2026 pozostaje niepewny, a utrzymanie zespołu w Ekstralidze stoi pod dużym znakiem zapytania.

Problemy nie tylko w Ekstralidze

Kłopoty w polskim żużlu nie ograniczają się do najwyższej klasy rozgrywkowej. Niektóre kluby borykają się z problemami infrastrukturalnymi, takimi jak konieczność ponownej weryfikacji toru przed sezonem, co może opóźniać przygotowania. To pokazuje, jak logistyka i stan techniczny obiektów mogą wpływać na harmonogram startów.

W Metalkas 2. Ekstralidze sytuacja wygląda nieco bardziej optymistycznie. Abramczyk Polonia Bydgoszcz przygotowuje się do kolejnej próby awansu, a powrót Wiktora Przyjemskiego do klubu jest istotnym wzmocnieniem.

Plotki transferowe krążą też wokół innych ośrodków, co potwierdza dużą dynamikę na rynku. Ostateczne zestawienia wielu drużyn wciąż są w fazie kształtowania.

Co przyniesie sezon 2026?

Sezon 2026 w polskim żużlu upłynie pod znakiem kilku kluczowych trendów. Dominacja Motoru Lublin jest zagrożona przez roszady w składzie. Sparta Wrocław, realizując strategiczny plan, chce przejąć pałeczkę najlepszej drużyny w kraju. Z kolei Włókniarz Częstochowa skupia się na walce o przetrwanie.

Poza Ekstraligą kluby przygotowują się do sezonu w cieniu problemów infrastrukturalnych i niepewności kadrowej.

Czy nadchodzący rok przyniesie upadek jednej dynastii i narodziny nowej? Czy kluby z problemami finansowymi zdołają utrzymać się w lidze? Na te pytania odpowiedzą dopiero pierwsze mecze nowego sezonu. Jednak alarm w polskim żużlu, szczególnie w jednym z jego najbardziej utytułowanych klubów, słychać już dziś bardzo wyraźnie.

2026-03-20
Transfer drużyny z KLŻ. Wcześniej pracował w Landshut

Krajowa Liga Żużlowa (KLŻ) nie ustaje w działaniach transferowych, które często kształtują przyszłość zespołów na długie lata. Sezon 2026 przynosi kolejne ciekawe przetasowania, w których kluczową rolę odgrywają nie tylko zawodnicy, ale także doświadczenie osób odpowiedzialnych za przygotowanie toru. Właśnie taki specjalista trafił z Niemiec do polskiego zespołu.

Ultrapur Start Gniezno pozyskał nowego toromistrza. To osoba, która w ostatnim roku pracowała w niemieckim klubie Landshut Devils, a wcześniej była związana z Ostrowem Wielkopolskim. Transfer został oficjalnie potwierdzony w zestawieniu składów drużyn KLŻ na rok 2026.

Nowy toromistrz w Gnieźnie

Decyzja o zatrudnieniu nowego specjalisty nie była przypadkowa. Prezes SKS Start Gniezno, Tomasz Adamski, w rozmowie z WP SportoweFakty podkreślił, że toromistrzowie są obecnie „towarem deficytowym” na rynku. Klub postawił na osobę z solidnym bagażem doświadczeń.

– Byliśmy wstępnie dogadani już pod koniec zeszłego roku. Jest to toromistrz z dużym doświadczeniem. W sezonie 2025 pracował w Landshut, a wcześniej działał w Ostrowie Wielkopolskim – właśnie tam mieszka. Toromistrzowie, powiem nieco żartobliwie, są na rynku „towarem deficytowym”. My postawiliśmy właśnie na tę osobę – mówił Adamski.

Styl pracy nowego toromistrza jest, jak zauważa prezes, „troszeczkę inny niż u poprzedników”. Klub musi mu zaufać, a cała drużyna wspólnie pracuje nad optymalnym przygotowaniem obiektu. W trakcie meczów i turniejów toromistrzowi pomagać będzie kilka osób, a jedna z nich zajmuje się również codziennym utrzymaniem infrastruktury podczas treningów.

Wyzwania po zimie

Przygotowanie toru do sezonu zawsze jest wyzwaniem, ale ostatnia, szczególnie sroga zima, przysporzyła dodatkowych problemów. Ziemia mocno zamarzła, co wpłynęło na stan nawierzchni oraz gruntu pod nią. Wilgoć cały czas wydostaje się na zewnątrz, utrudniając szybkie doprowadzenie obiektu do idealnego stanu.

– Ta zima była dosyć długa, co widać na wszystkich torach w Polsce. Ziemia dość mocno zamarzła – zarówno nawierzchnia stricte torowa, jak i to, co znajduje się pod nią. Wilgoć cały czas wychodzi na zewnątrz. Jest jednak coraz lepiej – podsumował sytuację Adamski. Klub wierzy, że przed startem sezonu uda się dopracować wszystkie detale.

Transfery zawodników w KLŻ 2026

Równolegle z ruchami w kadrze technicznej, w KLŻ trwa intensywny ruch transferowy wśród zawodników. Regulamin ligi pozwala na transfery osób z niską średnią punktową (do 12 punktów z bonusami) oraz określa okienka transferowe po 3., 6., 10. i 14. kolejce rundy zasadniczej. Wypożyczenia są możliwe również poza fazą play-off.

Jednym z najbardziej znaczących transferów jest przejście K.J. Pedersena z niemieckiego Trans MF Landshut Devils do polskiego OK Kolejarz Opole. Ten ruch został oficjalnie potwierdzony w zestawieniu składów drużyn KLŻ na sezon 2026. Pedersen, który wcześniej startował właśnie w Landshut, znajdzie się wśród zawodników zmieniających barwy klubowe.

OK Kolejarz Opole zakończył poprzedni sezon z zaledwie 5 punktami (1 zwycięstwo, bilans małych punktów -74). Klub, którego menedżerem jest Klaus Zwerschina, próbuje odbudować swoją pozycję. Poza Pedersenem do Opola przychodzą także inni zawodnicy, tacy jak Vaclav Milik (transfer z Łodzi), Grunwald, Haupt i Konzack.

Landshut Devils, z których odchodzi Pedersen, również przechodzą reorganizację. Z zespołu ubywają m.in. Hillebrand, który kończy karierę, oraz Bach i Puodżuks.

Inne ważne zmiany w lidze

Ruch transferowy w KLŻ nie ogranicza się tylko do Opola i Landshut. Inne kluby również aktywnie kształtują swoje składy na nadchodzący sezon.

David Bellego, znany zawodnik, opuszcza Texom Stal Rzeszów i przenosi się do Lokomotivu Daugavpils. – Z wielką radością ogłaszam, że w sezonie 2026 dołączę do drużyny Lokomotivu Daugavpils. Zespół wygląda na bardzo silny i jestem przekonany, że będziemy mieli świetny sezon i powalczymy o podium – mówił Bellego w swoim oficjalnym komunikacie.

Jacob Thorssell również zmienia barwy, przechodząc z Rzeszowa do Gdańska. To kolejny przykład na to, że polska liga żużlowa staje się coraz bardziej międzynarodową areną, przyciągającą i wymieniającą doświadczonych zawodników z różnych krajów.

Perspektywy dla Startu Gniezno

Ultrapur Start Gniezno, dzięki nowemu toromistrzowi, ma nadzieję nie tylko na lepsze przygotowanie toru, ale też na stworzenie stabilniejszych fundamentów pod rozwój drużyny. Dobrze przygotowana nawierzchnia może być kluczowym czynnikiem wpływającym na wyniki zespołu, szczególnie w lidze, w której każdy detal ma znaczenie.

Klub liczy, że doświadczenie zdobyte w Niemczech, gdzie standardy organizacyjne są często bardzo wysokie, przyniesie nowe, skuteczne rozwiązania. Może to być istotny element w walce o poprawę pozycji w tabeli KLŻ.

Podsumowanie

Sezon 2026 w Krajowej Lidze Żużlowej kształtuje się pod wpływem dwóch równoległych trendów: transferów doświadczonych zawodników oraz wzmocnienia kadry technicznej, w tym kluczowej roli toromistrzów. Ultrapur Start Gniezno, pozyskując specjalistę z Landshut, pokazuje, że przygotowanie infrastruktury staje się priorytetem równorzędnym z budową silnego składu.

Transfer K.J. Pedersena z Landshut Devils do OK Kolejarz Opole, wraz z innymi ruchami, takimi jak przejście Bellego do Daugavpils czy Thorssella do Gdańska, świadczy o dynamicznym i otwartym charakterze polskiej ligi. KLŻ nie tylko rozwija lokalne talenty, ale też aktywnie uczestniczy w europejskim rynku żużlowym, przyciągając doświadczenie z różnych stron.

Dla klubów takich jak Opole czy Gniezno, które w poprzednim sezonie znalazły się w trudnej sytuacji, te transfery mogą być impulsem do odbudowy i walki o lepsze miejsca. Nadchodzący sezon będzie więc testem nie tylko dla zawodników na torze, ale również dla nowych struktur i specjalistów pracujących w parku maszyn.

2026-03-20
Żużel. Nie musi być liderem. Jest jednak jeden ważny warunek

W żużlu drużynowym, zwłaszcza w najwyższej klasie rozgrywkowej, wokół liderów zespołów skupia się najwięcej uwagi i największa presja. To oni, jak Bartosz Zmarzlik czy Maciej Janowski, mają zdobywać punkty i wygrywać najtrudniejsze biegi. Jednak sukces drużyny często budują także zawodnicy, którzy nie zajmują czołowych miejsc w rankingach, ale ich rola jest kluczowa. Jak pokazują przygotowania do sezonu 2025, dla takich żużlowców istnieje jeden podstawowy warunek skuteczności.

Kapitan bez presji bycia numerem jeden

Dobrym przykładem takiego podejścia jest Jakub Jamróg, który wrócił do Innpro ROW-u Rybnik, tym razem z opaską kapitana. Dla 34-letniego tarnowianina poprzedni pobyt w Rybniku był jednym z najlepszych okresów w karierze; teraz chce do tego nawiązać po nieco słabszym sezonie. W rozmowie z mediami przyznał, że nie nakłada na siebie nadmiernej presji bycia bezwzględnym liderem.

– Nie będę rozczarowany, jeśli wszyscy zawodnicy będą mieli zbliżone średnie i będziemy rywalizować o miano lidera zespołu – mówił Jamróg. – Tak wyglądało to już dwa lata temu – Brady Kurtz był zdecydowanym liderem, ale ja i Rohan Tungate jechaliśmy na zbliżonym poziomie. W jednym meczu lepiej prezentowałem się ja, w innym on. Liczy się przede wszystkim drużyna, a jako kapitan wiem, że moje wyniki muszą być solidne, i nad tym będę pracował.

To właśnie jest ten warunek: solidność i stabilność. Zawodnik niebędący liderem musi być pewnym dostawcą punktów, na którym zespół może polegać w każdym meczu. Jego średnia może nie oszałamiać, ale nie może też drastycznie spadać. To on często przechyla szalę zwycięstwa w biegach drugiej fazy zawodów, a jego dobre występy pozwalają liderowi spokojniej podejść do kluczowych starć.

Wzmocnienia bez gwiazdorskiego szumu

Widać to wyraźnie w ruchach transferowych przed sezonem PGE Ekstraligi 2025. Kluby szukają nie tylko gwiazd, ale właśnie solidnych, sprawdzonych graczy zespołowych.

Innpro ROW Rybnik, który awansował do najwyższej klasy rozgrywkowej, postawił na powrót doświadczonego kapitana, Jakuba Jamróga, oraz na młode talenty, takie jak Jan Kvech i Patryk Wojdyło. Ci zawodnicy mają współtworzyć zespół, którego zadaniem będzie utrzymanie się w lidze. Ich rolą nie jest przyćmiewanie liderów, lecz konsekwentne uzupełnianie składu i zdobywanie cennych punktów.

Budowa drużyn w Ekstralidze często opiera się na podobnej zasadzie: obok liderów potrzebni są zawodnicy, którzy zapewniają głębię składu i regularność punktowania. To oni, choć często mniej widoczni, decydują o sile i równowadze zespołu.

Matematyka składu i wartość średniej

W kontekście limitów finansowych i budżetów, zatrudnienie zawodnika, który nie jest liderem, ma też wymiar czysto ekonomiczny i taktyczny. Często za tę samą kwotę, którą kosztowałaby jedna gwiazda, można sprowadzić dwóch solidnych, sprawdzonych graczy. To dywersyfikuje ryzyko i daje trenerowi więcej możliwości ustawienia składu pod konkretne tory.

Średnia biegowa takiego zawodnika często jest kluczowa dla równowagi zespołu. To właśnie te „punkty środka” decydują o sile drużyny. Przykłady z ostatnich lat pokazują, że mistrzostwo zdobywają nie tylko te zespoły, które mają najlepszego żużlowca ligi, ale te, które mają najmocniejsze zestawienie seniorskie – wszystkich zawodników regularnie dokładających swoje cegiełki.

Kluczowe jest też to, że taki żużlowiec często pełni rolę mentora dla młodszych kolegów. Wspomniany Jakub Jamróg w Rybniku może być wsparciem dla juniorów. To niepoliczalna, ale bezcenna wartość dodana.

Podsumowanie: Drużyna przed ego

Warunek jest więc prosty, choć trudny do spełnienia: konsekwentna, stabilna forma. Kibice wybaczają liderowi słabszy dzień, jeśli ten kilka razy w sezonie wyciągnie zespół z opresji. Zawodnikowi z drugiego planu wybacza się to znacznie trudniej. Jego wartość mierzona jest regularnością.

Sezon 2025, którego inauguracja dla ROW-u Rybnik zaplanowana jest na kwiecień, zapowiada się niezwykle ciekawie właśnie ze względu na układy personalne w drużynach. Walka o medale będzie zacięta, a o tym, która ekipa sięgnie po sukces, może zadecydować nie pojedynek liderów, lecz właśnie przewaga wśród solidnych zawodników z tzw. drugiej linii.

To najlepiej pokazuje drużynowego ducha żużla. Sukces buduje się wspólnie, a czasem najcenniejszy jest nie ten, kto błyszczy najjaśniej, lecz ten, na którym zawsze można polegać. Pod warunkiem, że jest solidny. Ten warunek jest nie do przecenienia.

2026-03-20
Żużel. Promotor mistrzostw świata złożył obietnicę. Wielka szansa dla Woffindena

Nowy promotor cyklu Speedway Grand Prix, firma Mayfield Sports Events, rozpoczyna swoją erę z konkretnymi deklaracjami. W centrum ich uwagi ma być kibic i rozwój żużla na każdym poziomie. W tym kontekście pojawia się także intrygująca obietnica złożona jednemu z najbardziej rozpoznawalnych zawodników globu – Taiowi Woffindenowi. Choć Brytyjczyk wycofał się z tegorocznych eliminacji, jego historia w najważniejszej serii świata wcale się nie kończy. Wręcz przeciwnie.

Nowa era Grand Prix. Mayfield Sports Events przejmuje stery

Po latach zarządzania przez Warner Bros. Discovery (WBD) Sports Europe, od sezonu 2026 obowiązki promotora przejmuje Mayfield Sports Events. Firma, znana z doświadczenia w świecie motorsportu, m.in. z Formuły 1 i MotoGP, podpisała kontrakt obowiązujący od 2026 aż do 2031 roku. Na czele przedsięwzięcia staje Richard Coleman, który od razu przedstawił klarowną wizję.

„Chcemy pracować ze wszystkimi – fanami, zawodnikami, sponsorami, federacjami i organizatorami – by rozwijać żużel na każdym poziomie” – mówił Coleman. Kluczowym punktem jego filozofii jest postawienie kibica w centrum uwagi. „Chcemy, aby kibice byli w centrum wszystkiego, co robimy. Naszym celem jest dostarczanie widowiska pełnego emocji i zapewnienie żużlowi stabilnej oraz ekscytującej przyszłości”.

Te deklaracje spotkały się z pozytywnym odbiorem. Prezydent FIM, Jorge Viegas, wyraził przekonanie, że Coleman i jego zespół sprostają wyzwaniu. Podobny optymizm widać w komentarzach obserwatorów, którzy wskazują, że nowy promotor może być właściwą osobą na właściwym miejscu. Planuje się m.in. przywracanie rund na wielkie stadiony, pozyskiwanie nowych fanów i globalną ekspansję.

Mniej pieniędzy na starcie, więcej emocji?

Zmiana promotora niesie ze sobą także istotną korektę finansową, która wzbudza mieszane uczucia. Pula nagród na pojedynczą rundę Grand Prix w 2026 roku ma spaść. Różnica to blisko 150 tysięcy złotych mniej na każdym turnieju.

Zwycięzca jednej rundy otrzyma więc mniej. Przy dziesięciu rundach w sezonie całkowita oszczędność w puli będzie znacząca. Dla porównania, w 2025 roku pula na rundę była wyższa.

Taka decyzja budzi kontrowersje. Krytycy zwracają uwagę, że w dobie walki o pozyskanie najlepszych talentów i podnoszenia rangi sportu, cięcie nagród może wysyłać zły sygnał. Zwolennicy argumentują natomiast, że stabilność finansowa całego cyklu i inwestycje w jego promocję są w dłuższej perspektywie ważniejsze niż jednorazowe, wysokie wypłaty. Promotor stawia na rozwój widowni, licząc, że to przełoży się w przyszłości na większe wpływy.

Obietnica dla ikony. Dlaczego Woffinden jest tak ważny?

W tym wszystkim pojawia się wątek Taia Woffindena. Trzykrotny mistrz świata, ikona brytyjskiego i światowego żużla, nie zapewnił sobie stałego miejsca w cyklu GP na 2026 rok. Jego sezon 2025 był naznaczony kontuzją, co wpłynęło na wyniki i finalnie na pozycję w klasyfikacji.

Jednak, jak się okazuje, drzwi do Grand Prix nie zamknęły się przed Woffindenem. Nowy promotor rozważa przyznanie 35-letniemu zawodnikowi „dzikiej karty” na starty w nadchodzącym sezonie. Argumentacja jest prosta: Woffinden to osobowość, która przyciąga fanów, szczególnie na kluczowym rynku brytyjskim, który ma jeszcze spore rezerwy rozwoju.

Co więcej, jak wynika z informacji, promotorzy mogą pójść krok dalej. Woffindenowi może zostać złożona konkretna obietnica na przyszłość. Jeśli w sezonie 2026, startując z dziką kartą, przejedzie go bez kontuzji, a jego wyniki będą na dobrym poziomie, może otrzymać stałą dziką kartę również na cykl Speedway Grand Prix w 2027 roku.

To wyraźny sygnał, że nowy promotor widzi w brytyjskiej gwieździe wartość wykraczającą poza czysto sportowe wyniki. Jego charyzma, rozpoznawalność i umiejętność budowania relacji z kibicami mają być atutem w procesie ożywiania i promowania całej serii. Coleman rozmawiał z Woffindenem także o jego powrocie do zdrowia, dając mu przestrzeń na ewentualne wycofanie się, jeśli nie będzie w pełni gotowy.

Scena sportowa 2026: Zmarzlik faworytem, ale walka będzie wyrównana

Podczas gdy Woffinden walczy o powrót na szczyt, głównym faworytem do tytułu mistrza świata w 2026 roku pozostaje Bartosz Zmarzlik. Obrońca tytułu z 2025 roku będzie ścigał się o siódmy złoty medal, a pytanie „czy ktokolwiek ma dziś nad nim przewagę?” często bywa retoryczne. Jego dominacja w ostatnich latach jest niepodważalna.

Nie znaczy to jednak, że będzie jechał po laury bez walki. W gronie głównych pretendentów wymienia się Fredrika Lindgrena, Jacka Holdera czy Daniela Bewleya. Dużo oczekuje się też po Bradym Kurtzu, który podkreśla, że czuje się gotów walczyć z najlepszymi. „Wygrywanie to kwestia konsekwencji i spokoju” – zauważa Australijczyk.

Sezon 2026 ma być połączeniem doświadczenia i młodości, a brak rosyjskich zawodników w związku z zawieszeniem przez FIM jeszcze bardziej otwiera pole do popisu dla innych żużlowców. Rywalizacja zapowiada się niezwykle wyrównana, co może przełożyć się na nieprzewidywalność i emocje, o których wspomina nowy promotor.

Podsumowanie nowego rozdziału

Początek ery Mayfield Sports Events w Speedway Grand Prix to czas dużych obietnic i pewnych niewiadomych. Z jednej strony mamy spadek puli nagród, co budzi obawy środowiska. Z drugiej – świeżą, skupioną na fanach wizję rozwoju od promotora z doświadczeniem w największych motorsportowych ligach świata.

Historia Taia Woffindena jest tu doskonałym przykładem nowego myślenia. Nie jest już bezwzględnym faworytem do medali, ale jego wartość marketingowa i status ikony są dla nowych włodarzy na tyle istotne, że dostaje szansę i wyraźną perspektywę na dłuższą obecność. To połączenie sportu i show-biznesu, na którym Mayfield Sports Events chce budować przyszłość.

Sezon 2026 zapowiada się więc niezwykle ciekawie. Z jednej strony mamy niekwestionowanego króla, Bartosza Zmarzlika, z drugiej – głodnych sukcesu młodych i doświadczonych rywali. W tle toczy się historia powrotu jednej z największych gwiazd dyscypliny. A nad tym wszystkim unosi się obietnica nowego rozdziału, który ma przywrócić Grand Prix blask i dotrzeć do szerszej publiczności. Czas pokaże, czy ta strategia się sprawdzi.

2026-03-19